Van filmeditor naar schrijver, logisch?

Ja, best wel eigenlijk.

Ik schrijf sinds mijn vijfde verhaaltjes en gedichtjes.
Op mijn twaalfde heb ik een sprookje opgestuurd naar een uitgeverij.
Ze wezen mijn verhaal af, maar moedigden me vooral aan om door te gaan met schrijven.
En dat heb ik gedaan.

Ik ben nooit gestopt.

Niet toen ik op de Filmacademie in Amsterdam zat om montage te studeren of toen ik als freelance editor aan de slag ging. Ook niet toen ik ging regisseren, noch toen ik wat serieuzer de fotografie indook. Ik ben altijd blijven schrijven.

Ik schreef op afgescheurde stukjes papier, op randen van krantenartikelen en mijn lades puilen uit van de volgeschreven schriften.

De overstap naar het schrijven van scenario’s en artikelen bleek dan ook vrij makkelijk. Na meer dan vijftien jaar televisie maken bleek het creëren van een goede spanningsboog in mijn DNA gebrand te zitten. Of je nu werkt met beelden of met woorden maakt helemaal niets uit, het verhaal moet gewoon goed verteld worden.

Toen ontdekte ik Dactylus, een post HBO opleiding tot schrijfdocent, en na een pittig, maar leerzaam jaar had ik mijn certificaat in handen.

Mijn passie voor verhalen vertellen mag ik nu delen met mijn cursisten. Om hen te zien stralen bij het schrijven van hun eerste verhaal geeft me een immens blij gevoel. De lessen hebben een positieve sfeer en iedereen is ontzettend enthousiast.

En ik leer ook zoveel van hen!
Door les te geven word ik steeds weer gedwongen bij de basis te blijven, bij de kern van het schrijven en besef ik hoeveel ik toch hou van het maken van verhalen.

En of dat nu via het monteren van een televisie-item is, het schrijven van een scenario voor een documentaire, een artikel over een start-up of via een voorzichtige poging van één van mijn cursisten; het vertellen van verhalen zal bij mij altijd de hoofdrol blijven spelen.

 

 

talia2